Devam Ediyor

06:39


Her şeyi atlattığımı düşünüyorum. Atlattığım düşündüğüm şeyleri düşündükçe de kendi içime çekiliyorum. Sakinleştim biraz. Artık geceleri yatarken kendi bedenimin altında eziliyormuş gibi hissetmiyorum. Hep bir kolumun üstüne doğru yüz üstü yatardım ben, bu üstüme bir şey bastırılıyormuş hissinden dolayı sırt üstü yatmaya çalışıyorum. 
Sürekli buraya yazmak istiyorum ama ne yazmalıyım ne söylemeliyim, kelimeleri nasıl toparlamalıyım bir türlü beceremiyorum. Ne kadar şeyden bahsetmeliyim, beni kimler okuyor. 
Artık insanları çok umursamamaya başladım. Kötü anlamda da değil, iyi anlamda sanırım. Her hareketlerinden, söyledikleri kelimeden kötü anlam çıkarmamaya çalışmıyorum. Dertlerini tasalarını dinliyorum ama sırtımda bir yük gibi taşımıyorum, unutuyorum konuştuklarımızı. Kimseye de sinirlenmiyorum. Eskiden olsa kimsenin hatasını affetmezdim, sırf haklı olduğum için kavga ederdim, durum aslında beni rahatsız etmese bile. Olacağı varmış deyip geçiyorum. Eskisi kadar kin de beslemiyorum, unutamıyorum bana yapılanları ama kin gütmemeye çalışıyorum.
Ablamı çok özlüyorum. Neden özlüyorum bilmiyorum. Aklıma geldikçe gözlerim doluyor, ben ki kimseyi özlemeyen bir insanım. Yaklaşık bir haftadır konuşmuyoruz, ama arayıp aramamak konusunda kararsızım. En son ABBA müzikaline gittiğinde arayıp telefondan Dancing Queen şarkısını dinletti. Ben de o aralar bir önce ki yazıda yazdığım boktan şeyleri atlatmaya çalışıyordum. Bana çok güzel bir jest yaptı, eminim beni mutlu etmeye çalışıyordu; ama ben yaklaşık 2 saat hüzünle oturdum. Nasıl boklarla uğraşıyorum, çok daha güzel bir hayatım olacak imkanım varken diye.
Bir hafta da bir paket sigara içtim. Ardına boğazım enfeksiyon kaptı, bıraktım. Sonra bir gün yeniden içmeye başladım, sabahına yeniden hastalandım. Sigaranın direk hasta ettiği insan benim sanırım, halbuki yıllar sonra gelecek kansere de kendimi hazırlamıştım. Şu an paket çöpte, geri almamak kendimle küçük bir savaş veriyorum.
İnsanlar büyük, yıkıcı olaylar atlattığında hayatları tamamen durur diye düşünüyordum. Ama meğerse hayat devam ediyor, hayat dışarıdakiler için elbette devam edecekti ama insanın kendisi için de devam ediyormuş meğerse. İstesen de sorumluklularını bir kenara bırakamıyorsun, hayattan zevk almak rafa kalksa bile her sabah uyanıp yola koyulmak bitmiyor.

İlgili Yayınlar

2 yorum

  1. İnsanları dinleyip de unuturken, olacağı varmış derken daha hafif hissediyor insan değil mi. Belki haklı olduğunu anlatmaya çalışamayacak kadar güçsüz ama gece uyurken rahat...

    Bazı şeyleri üst üste yaşamak duygusal yoğunluğunu biraz daha artırmış sanırım. Teşhis koymak için değil de kendime de söyler gibi diyorum bunu. Ne yazacağını, nasıl toparlayacağını bilmesen de yaz olur mu? Zor zamanları içinde bir köşeye süpürsen de orda durmaya devam ediyor. Birikmeye devam ediyor. Sen yaz...

    YanıtlaSil
  2. Kendine meydan okumuş ve kazanmış gibisin bence. Hem ablana olan itirafınla, hem huylarındaki değişmelerle, hem de kendine olan bakış açınla... Teşvik edici bir yazı bu. Ama sigara kısmı beni birazcık -minnacık- üzdü. Normalde sigara içen insanlarla hiçbir problemim yoktur. "Sigara zararlıdır, içmeyiniz" gibi bir yaklaşımım da yok. Kendini iyi hissettiriyorsa iç bile derim hatta. Ama seni çok rahatsız etmiş gibi. Kendine iyi bak lütfen.

    YanıtlaSil