Sevilmek İstiyorum ama İnsanlardan Nefret Ediyorum

12:30

Erkeklerden nefret ediyorum ama lezbiyen değilim.

20 günlük Memleket ziyareti sonunda bitti. Yaylaya gittim serinledim, geldim piştim; hala battaniyeyle yattığım zamanların hayalini kuruyorum geceleri. Yayladan indikten sonra annem bir süre daha memlekette işlerini halletmek için kaldı, bende Antepe döndüm. Hem evimin kirasını vermek istedim elden hem de bir kaç arkadaşla buluştum. 2015.8.12-13'ü hayatım boyunca unutamayacağım sanırım, bir çok ilki yaşadım. Benim için büyük bir milattı, yıllardır dış dünyadan uzaklaşmak için ördüğüm kalın duvarları kendi isteğimle yıktım. Sonuçlar kötü oldu ama pişman değilim yaptıklarımdan. Hayatımda yaşadığım her şeye bir deneyim olarak bakmak istiyorum. O günlerden tamamen sağlam çıktın mı derseniz çıkmadım. Hala kafamı toplamaya, atlatmaya çalışıyorum ama pek beceremiyorum.
Bu pazar günü tekrar ailemin evine döndüm. Annem hala memleketteydi, babam buradaydı. Beraber akşam yemeği yedik, garip bir hava oluyor baş başa kaldığımızda. Kesinlikle annem ve son olanlar hakkında konuşmuyoruz. Sürekli para hakkında konuşuyoruz ve bu durum beni çileden çıkarıyor. Babamın maddi olarak desteğine ihtiyacım olmasa çoktan ilişkimi keserdim sanırım. Ne kadar sakat bir baba-oğul ilişkimiz var siz düşünün artık.
Lisede arkadaşlarımla görüştüm. Her yaz genelde bir iki buluşma ayarlıyoruz ama ilk defa bu kadar geç buluştuk. Lisede ki kankam Nijan ile uzun süreden sonra ilk defa görüştüm. Aslında biraz kızgındım ona hiç mesaj atmadığı ve aramadığı için. Ama sınıfta kaldığını öğrenince ister istemez kızamadım. Lise buluşması ise her zamanki gibi 'lisenin ve eski arkadaşların dedikodusu' ile geçti. Kezban edebiyat hocam ve Hitler bozması müdür yardımcımız kavga etmiş. İkisi de okuldan uzaklaştırılmış; göt yalamakta usta olan müdür yardımcımız hükumete de yakın olduğu içinde adamı zabıta müdür yapmışlar. 
Bu salak müdür yardımcısı beni tüm okulun önünde rezil etmişti. Lisede yurtta kalırken hafta sonları çok sıkıcı olur, çünkü yurtta kalan neredeyse herkes haftasonu evlerine gider. Bir kaç tane gariban kalırsın yurtta. Bende oralar yine triplere girmişim, babamla konuşmuyorum. Gece 11de arkadaşla yurttan kaçtık, babamda ben telefonlarını açmıyorum diye merak etmiş. En son 2 saatlik yolu tepip yurda gelmiş. tabi benim yurtta olmadığım ortaya çıkınca; annemle babamda müdürü falan arayıp ağızlarına sıçmışlar. Daha sonra benim ağzıma daha büyük sıçtılar ama neyse. Bu adam da beni yanına çağırıp konuşacağına, tüm öğrencileri konferans salonuna toplayıp, ismimi vererek beni rencide etmişti. Ondan sonra gözleri yaklaşık 10 numara miyop olan bir gece bekçisi diktiler okula, varlığı ile yokluğu birdi adamın. O zamanda gecenin bir yarısı çıkıp migrosu gezmiştik, akıl işte bizimki de.
Psikolojik yardım almaya karar verdim, doktordan randevumu da aldım. Yardımı olur mu olmaz mı bilmiyorum ama aklı başında bir insanla yüz yüze konuşmam gereken şeyler var. Hem gideyim deli olduğumu da tescilletirim.

İlgili Yayınlar

4 yorum

  1. Selam lazy otter. Yazın başından beri seni okuyoum ama bu ilk yorumum olacak. Yazının başlığı ile son cümlen arasındaki bağlantıyı göz önüne alırsam bence yanlış bir çözüm yolu bulmuşsun. Şu ana kadar tanıdığın insanlar sana iyi bir izlenim verememiş olabilir, hatta izlenimi geçtim gerçekten de iyi olmayabilirler. Ama sorunun kendinde olmadığını ve gerçekten deli olan insanların, deli olduklarını kabul etmediklerini bilmeni isterim. Bana inanman için seni ikna edemem. Ama içtenlikle söylüyorum. Sorunu sende değil.

    Randevunda iyi şanslar. Ve bazen bir yabancıyla konuşmak, bir psikologla konuşmaktan daha iyi gelir. Böyle düşündüğün olursa, ben buradayım. Kendine iyi bak.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok sağol. Konuşmak her zaman isterim. :) Sende istersen.

      Sil
  2. Otter çok samimi olarak söylüyorum haline üzüldüm. Yayla havası da yaramamış anlaşılan. Yani şunu düşüneceğim aklıma gelmezdi ama sana çöpçatanlık yapmak istiyorum şu bunalım takılmalarından kurtul diye. Her neyse... Umarım kendini çok iyi hissedersin. Çünkü çok yakınımda olsun olmasın, birlikte diyaloğa girdiğim her insan evladının mutlu olmasını isterim ben. Çözülemeyecek problemin olmadığına inananlardanım. Biraz polyannacılık oynuyor gibiyim. Kendine dikkat et ve antidepresan kullanma. Bir dost tavsiyesi :)) -Anon

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim Adsız. Çöpçatanlığına hayır demem emin ol. :D O kadar umutsuz bir vakayım çünkü. Beni düşündüğün için de ayriyeten teşekkür ederim. :) Seni biraz tanıyabilseydim ben de seni düşünürdüm. :)

      Sil