Telefondan Konuşamayalar...

21:35


Uzun bir süreden sonra ablamı aradım. Biraz uykuluydum biraz da hüzünlüydüm, çok fazla şey vardı söylemek istediğim ama hiç bir şeyden bahsedemedim, konusunu bile açamadım. Boğazımda düğümlendi kelimeler, sesimin tonu değişti. Hüzünlendim, ablamda hissetti doğal olarak; nasıl gidiyor arkadaşın var mı, neler yapıyorsun dedi. Bir an ailenin yine en sorunlu kişiliği olduğumu düşündüm. İyi gidiyor dedim, çünkü iyi gidiyordu gerçektende, ağzımda ki baklayı çıkarabilsem daha iyi gidebilirdi ama beceremedim. Ablamda arama beni böyleyken, benimde moralimi bozuyorsun dedi. Bende tamam aramam, görüşürüz dedim kapattım telefonu. Arkadaşlarının yanına döndü sanırım sürekli sesleri geliyordu arkadan. Bir cuma gecesi daha evde fazla uyumaktan uyuşmuş şekilde geçiriyorum, erkenden de yatmam lazım yarın kütüphaneye ders çalışmaya gideceğim.

İlgili Yayınlar

6 yorum

  1. Ablanla aranızda ne geçti merak ettim... Ağzındaki baklayı da tabi..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. ablamla aram iyi ama benim kendimle ilgili ona anlatmak istediğim bir şeyler var ama bir türlü beceremedim.

      Sil
    2. Çıkmyınca çıkmıyor işte..

      Sil
  2. bazen ruh halimiz konuşmaya el vermeyecek bir şekle bürünebiliyor.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. gerçekten de öyle ben bir konunun çevresinde dönüp duruyorum.

      Sil
  3. Telefonda olduğu için belki de..
    yüzünü görsen dokülüverirsin kesin...

    YanıtlaSil